هدف از تدوین ضوابط شهرسازی و معماری برای افراد دارای معلوليت چیست؟
افراد دارای معلولیت، با وجود تواناییها و ظرفیتهای فراوان، به دلیل نامناسب بودن فضاهای شهری و معماری با محدودیتهای جدی در حضور و مشارکت اجتماعی روبهرو هستند. از اینرو، مناسبسازی محیطهای شهری و ساختمانها نقش مهمی در افزایش استقلال، امنیت و کیفیت زندگی این افراد دارد. با هدف رفع این موانع، مجموعهای از ضوابط و مقررات شهرسازی و معماری برای افراد دارای معلولیت جسمی و حرکتی تدوین و در سال ۱۳۷۸ به تصویب شورای عالی شهرسازی و معماری ایران رسید.
متن تکمیلی بازنگری نخست ضوابط و مقررات شهرسازی و معماری برای افراد دارای معلولیت جسمی و حرکتی، پس از انجام مراحل ویرایش ادبی و نظرسنجی از صاحبنظران فنی در تاریخ ۸۷/۹/۲۱ به تصویب شورای عالی شهرسازی و معماری ایران رسید و از تاریخ فوق، مصوبه و پیوست آن جایگزین مصوبه قبلی و رعایت مفاد آن لازم الاجرا گردید.
همچنین مقرر گردید این مقررات هر پنج سال یک بار با توجه به پیشرفتهای فنی، تغییر نیازهای جامعه و استانداردهای جدید مورد بازنگری قرار گیرد. در همین راستا، ویرایش سوم این ضوابط با همکاری وزارت راه و شهرسازی، سازمان بهزیستی، سازمان نظام مهندسی ساختمان، شهرداریها، دانشگاهها، تشکلهای مردمی و سایر نهادهای مرتبط تهیه شد. هدف اصلی این مقررات، ایجاد محیطی ایمن، قابل دسترس و برابر برای همه شهروندان و فراهم کردن امکان حضور فعال افراد دارای معلولیت در جامعه است.